café de pass

bazı karşılaşmalar garip oluyor. mesela benim astara ile karşılaşmam.. kaç yıl geçmiş onu ilk dinlediğimden bu yana hala duyduğum yerde “zınk” diye kalıyorum. bazen hızımı alamayıp ağlıyorum. bazıları böyle oluyor işte. anouar brahem de bu konuda ne kadar kaabiliyetli. astara yetmiyormuş gibi bir de la voyage de sahar’ı yapmış. ah yine türkiye’ye konsere gelse de gitsek diyemiyorum zira şu saudi arabia topraklarındaki ikametim esnasında kimler geldi kimler geçti de ben uzaktan el salladığımla kaldım.